Wystawa prezentuje wyroby złotnicze ze zbiorów Muzeum Narodowego w Szczecinie. Piękne, wykonane ze szlachetnych kruszców przedmioty są też świadectwem niezwykłych umiejętności dawnych mistrzów.

Wystawa sreber stołowych w Muzeum Narodowym w Szczecinie prezentuje bogaty przekrój europejskiego złotnictwa od XVIII do początku XX wieku. Największą grupę tworzą naczynia dekoracyjne, w tym rokokowa teryna Johanna Jacoba Sandrarta II z lat 60. XVIII wieku, zdobiona w technice trybowania i odlewu winoroślą, oraz klasycystyczna cukiernica Martina Ephraima Voggelaera z 1795 roku, której kształt nawiązuje do antycznej wazy. W kolekcji znajdują się także naczynia o prostych formach i harmonijnych proporcjach, jak kwadratowa misa J.J. Bandaua II z początku XIX wieku.

W XIX wieku złotnictwo ewoluowało w kierunku produkcji częściowo zmechanizowanej, co umożliwiło wytwarzanie sreber dla szerszych grup odbiorców – serwisów do kawy i herbaty, naczyń na przyprawy, patery i koszyki na ciastka czy owoce. Produkty z drugiej połowy XIX wieku wyróżniają się bogactwem form i dekoracji, często odwołując się do stylów historycznych, zwłaszcza rokoka, renesansu i gotyku, przy czym warsztaty z Hanau cechowały się wyjątkową precyzją i wiernością dawnym wzorom.

Osobną część ekspozycji stanowią srebra rosyjskie, w tym dzieła w stylu starorosyjskim, rozwijane w XIX wieku przez moskiewskie warsztaty, jak duża kowsza Pawła Owczynnikowa czy niewielki, bogato emaliowany kowsz Nikołaja Zwieriewa. Z końca XIX i początku XX wieku pochodzą także dzieła secesyjne, np. para efektownych świeczników niemieckiej firmy P. Bruckmann & Söhne, wyróżniających się giętkością form i bogatą dekoracją roślinną. Ekspozycja pokazuje tym samym ewolucję form, technik i funkcji sreber stołowych w Europie i Rosji na przestrzeni ponad stu lat.